Het verslag is te vinden op: http://feelinghealthynet.wordpress.com/2012/01/29/running-together-apart-rotterdam-marathon-training.

StNr	Naam	Woonplaats	Onderdeel	Netto tijd
12348	Peter Heeren	Nederhorst den Berg	Marathon	3:33:48
9237	Jasper Ketelaar	Nederhorst den Berg	Marathon	3:36:20
11903	Rob Huisman	Hilversum	Marathon	3:59:04
12394	Martijn Smit	Nederhorst den Berg	Marathon	4:10:40
12516	Liz Boers-Maynard	Dutch Runners Gold	Marathon	4:29:52
21517	Jan Korpel	Nederhorst den Berg	Mizuno Halve Marathon	1:38:48
99999	Remco Kruiswijk	Muiden	Mizuno Halve Marathon	1:44:23
22431	Bart Bijl	Nederhorst den Berg	Mizuno Halve Marathon	1:46:21
25141	Evelien Schoon-Buma	Nederhorst den Berg	Mizuno Halve Marathon	1:49:29
24292	Irma de Leeuw	Hilversum	Mizuno Halve Marathon	1:49:29
25196	Iris Bakker	Weesp	Mizuno Halve Marathon	1:49:33
28255	Dick van Huisstede	Nederhorst den Berg	Mizuno Halve Marathon	1:53:39
25174	Marijke van Leeuwen-Buurman	Nederhorst den Berg	Mizuno Halve Marathon	1:57:10
23197	Gerrit Leusink	Nederhorst den Berg	Mizuno Halve Marathon	2:00:45
22456	Annet Veldhuisen	Weesp	Mizuno Halve Marathon	2:03:22
27975	Astrid Versluis	Nederhorst den Berg	Mizuno Halve Marathon	2:08:37
23595	Rin van der Molen	Nederhorst den Berg	Mizuno Halve Marathon	2:28:56
99999	Brigitta Hodde	Nederhorst den Berg	8 km	0:48:09
99999	Natalie Jacobse	Nederhorst den Berg	8 km	0:47:21

In de sporthal van Zaandam worden de Lamme Textielbeheer shirtjes aangetrokken, rugnummers opgespeld, bananen genuttigd en buienrader meerdere malen gecheckt. Gewapend met goede moed, poncho’s en verknipte vuilniszakken zitten we om even voor 12 uur in de bus naar Amsterdam. Prima op schema! De regen komt inmiddels met bakken uit de hemel en zelfs in de paupere bus zitten we niet droog omdat het lekt. In Amsterdam komt ons team terecht in een wereld die overgenomen is door poncho dragende hardlopers: groot, klein, dik en dun, zich voorbereidend op de komende 16 km. Ook ons team is met de toegesnelde Cat inmiddels compleet.

Na een kort fotomoment van ons team lopen we naar het startvak toe en krijg ik toch wel een beetje de kriebels. Wat een mensen! Het blijkt dat we iets later starten waardoor we mooi nog even wat rek en strek oefeningen kunnen doen en de ipods startklaar kunnen maken. Het is  inmiddels opgehouden met regenen dus ik kan mij godenzijdank ontdoen van de zweterige en zeer oncharmante poncho. Dan is het moment daar en worden we door een corps van doedelzak spelers begeleid naar het startvak. De adrenaline hangt als een deken over ons heen. Remco, Theo, Mark, Remy en Arthur staan helemaal vooraan. Reina, Cat, Johan, Marco en ik staan iets meer naar achteren. Nog 1 minuut. Okay, nu begin ik toch wel beetje zenuwachtig te worden te midden van zoveel mensen met 200% motivatie. Nog 30 seconden. Oei oei spannend! Om mij heen zie ik lachende en gespannen gezichten, hier en daar klinkt nog een grap, er wordt gejoeld en geklapt. En dan PANG! Hop! De dam tot dam is begonnen!

“Nou Mariek, daar ga ja dan!” hoor ik mezelf tegen mezelf zeggen en begin te lopen. Links en rechts schieten de mensen mij in rap tempo voorbij. Uh hallo? Is dit normaal? Ga ik echt zo langzaam?  Sjonge jonge! Het is dat ik mijn benen voel bewegen maar anders zou ik toch zweren dat ik stil stond. Okay, niets van aantrekken, loop je eigen race prent ik mezelf in. Ik besluit om rechts te gaan lopen zodat iedereen die sneller is dan ik mij links kan inhalen. En ja dat zijn heel veel mensen…

We dalen af in de IJtunnel onder begeleiding van 8 trommelende dames. Wat een energie boost, mensen beginnen spontaan te klappen en danspasjes te maken. Voor mij een grote massa van rennende lijven, prachtig! Tegen het einde van de tunnel heb ik mijn ritme aardig te pakken en kijk ik vol verbazing naar de uitgang die steeds dichterbij komt. Want buiten komt de regen met bakken uit de hemel. Een algemene “ooohhhhhh” klinkt op uit de rennende menigte en dan is er alleen nog maar asfalt en een muur van heel veel regen. Binnen drie luttele seconden ben ik en iedereen met mij compleet doorweekt, zelfs mijn ipod oortjes trekken deze hoeveelheid water niet. Weg muziek. Omdat het vrij kansloos is om te proberen om om de waterplassen heen te lopen besluit ik er maar vol doorheen te gaan. Zo zeg, ik voel bijna G.I Jane! Het is dat de dril instructeur ontbreekt. Wanneer er vervolgens ook een hardloper met een zwemband, oranje bandjes en snorkel langskomt rennen moet ik erg hard lachen. Humor. Niet zo handig alleen tijdens het hardlopen. Na 2, 3 kilometer is het weer redelijk droog en loop ik met soppende schoenen verder. Het gaat goed!

Iedere kilometer staat aangegeven dus ik weet precies hoe ver ik ben. Langs de weg loop ik langs juichende toeschouwers, spandoeken, tik ik handen van kinderen aan, pak ik water en fruit en loop ik op het ritme van de bandjes en dj’s. (Drinken tijdens het lopen is trouwens niet echt optimaal, daar kwam ik al vrij snel achter toen ik al na drie stappen de helft AA uit mijn bekertje verloren was en de andere helft overal zat maar zeker niet in mijn mond.)

Maar, buiten dat, wat een mooie ervaring! Allebei mijn oordopjes doen het inmiddels ook weer dus ook mijn eigen muziek heb ik weer bij de hand. Naarmate ik verder loop kom ik ook steeds meer wandelaars/langzame lopers tegen. Ha! Nu mag ik ook eens wat mensen inhalen. Ook best leuk. Op de 13 kilometer staat een grote zuil van Nike met hierna een haag van borden met boodschappen van familie en vrienden voor hun hardlopers. Mooi om te zien. Ik voel dat ik nog best wat energie over heb en besluit het tempo wat omhoog te gooien. Naarmate ik verder loop word het ook drukker. Drukker met hele snelle mensen die het laatste restje energie eruit persen maar ook drukker met mensen die zichzelf iets overschat hebben en aan de wandel zijn. Zigzaggend probeer ik mijn parcours te vervolgen en streep in gedachten de meters af. Daar langs de kant van de weg duikt dan eindelijk het op 1 na mooiste bord van de loop: nog 1 km! Ik lach omdat ik weet dat ik het ga halen en luister ondertussen naar “my body”  van Young the Giant met daarin het toepasselijk: “my body tells me no, but I won’t quit”. Nog 500 meter. Wat een mensen langs de kant! 400…. 300… 200…100. FINISHHHHH! WOEHOE!! Met een brede grijns zet ik mijn voet over de streep en besluit op dat moment dat ik er volgend jaar zeker weer bij ben.

Mijn ogen zoeken de mensenmenigte af, opzoek naar mijn collega’s die al zo’n 3 uur staan te wachten want ja ik ben wel mooi de laatste van het stel. Wat fijn om te zien dat ze allemaal op mij gewacht hebben. Hiervoor nog mijn hartelijke dank! Voldaan nemen we onze medaille, flesje AA en sultana in ontvangst om vervolgens naar de sporthal te snellen en droge kleren aan te trekken. Tot volgend jaar!