Verslag Marathon Brabant door Ray

Doel 2013: Lopen van mijn eerste marathon
Doelwit: Marathon Brabant
Locatie: Etten-Leur, Noord-Brabant
Datum: 27 oktober 2013

Waarom deze marathon: Kleinschalig (250 finishers), “eigen (lees vertrouwde) grond”
Waarom ueberhaupt meedoen: Omdat het leuk schijnt te zijn

Bij het 32km paaltje riep een boertje: “Kom op joh, ge bent er bijna. Tis nog mar een klein stukske!” Ik hoorde de opbeurende woorden van de oude knar wel maar mijn bovenbenen luisterden al niet meer. Wat begon als een plesant onderonsje dat ze zich nog sterk en goed voelden, ontaardde in een bittere strijd welke van de twee er het eerste de brui aan zou geven. Ik gokte op mijn linkerbeen omdat de hamstrings al een kilometer of 15 flink opspeelden. Waar ik begonnen was als chauffeur werd ik langzaamaan gedegradeerd tot passagier van mijn eigen lichaam.

De kilometers kropen voorbij, net als ik. Ik dacht al niet meer van drankpost naar drankpost maar had mijn wereld aanzienlijk verkleind. Ik keek niet verder dan de aankomende bocht, een plukje publiek of de volgende boerderij. Gelukkig zou de pijn bij 40km over zijn. Die laatste 2km zou immers als vanzelf gaan. Gedragen door het publiek zou ik naar de finish zweven. De pijn zou plaats maken voor kippenvel en trots. Een aanlokkelijk vooruitzicht. De werkelijkheid was bitter en minder heroïsch. Een groot deel van het publiek was al huiswaarts gekeerd, de straten van Etten-Leur lagen er somber bij.

Mijn blik vernauwde zich nog meer, ik kon niet verder kijken dan mijn grote teen. Nu ben ik door het wielrennen wel bekend met een hongerklop en ‘erdoor zitten’ maar dit leek van een andere orde. Voor de 2e keer ging ik onder het spandoek door met de tekst: “Nog maar 985 meter tot de finish”. Rare jongens, die Brabo’s, dacht ik bij mezelf. Er was geen plaats voor cynisme op dat moment. Voor ik het wist doemde de markt op. De finish zou om de hoek liggen. Pas op dat moment ging er een gelukzalig gevoel door me heen. Ik ging het halen en zonder al te grote brokken en kwetsuren. Ik perste nog wat energie uit mijn benen, zoals ik elke 5 km daarvoor de energie uit mijn gelletjes had geknepen. Met een heuse eindsprint zette ik de klok stil en stortte na de finish in elkaar.

Nu, een dag later, ben ik al wat optimistischer over een eventueel vervolg. De bovenbenen zijn nog behoorlijk pijnlijk maar het was het afzien allemaal waard. Mark, bedankt voor de coaching. Heb ik nu ook mijn plek in het “marathon-team” van de BRC verdiend? Oh ja, komende woensdag sla ik effe de training over. Volgende week ben ik er weer bij……

Ray