Van Rome naar Amsterdam…..De geheime missie

Rome – 17 maart 2013 – Met een delegatie van de BRC lopen we de marathon in Rome. Ik heb het loodzwaar, maar geholpen door Henk die met me meeloopt en die me voorziet van water, sponzen en sterke verhalen haal ik de finish. Zoals altijd tijdens en kort na een marathon: prachtig, maar NOOIT WEER. 

21 juni 2013 – Midzomeravondloop – We lopen met het BRC marathon team de Midzomeravondloop. Een prachtige route van ongeveer 25 km o.l.v. Mark. Eigenlijk gaat het best gemakkelijk. Een marathon lopen is misschien toch wel weer leuk. Niet de Zeeland Kust Marathon zoals Irma voorstelt, ik vrees dat ik daar meer dan 5 uur over ga doen, maar Amsterdam in oktober is ook een mooi doel. Nog maar even over nadenken. Tenslotte wil ik dan ook wel een doel stellen: rond de 4 uur finishen. 

28  juli 2013 -. Serieus getraind op de heide/bos, van Hilversum naar Lage Vuursche. Ik denk de weg te kennen, maar dat pakt toch anders uit, want ik raak de weg kwijt en loop 2.45 uur (doel was 2.15 uur). Maakt niet uit, nu wordt het echt serieus. 

7 augustus 2013 -  Definitief ingeschreven voor Amsterdam. Ik geef er geen ruchtbaarheid aan, want ik weet het ook nog niet zeker. En als ik weer eens afhaak door één of andere blessure hoef ik het ook niet uit te leggen. En het is leuk om het helemaal alleen te doen. 

25 augustus 2013 – De Berlijngangers zijn volop in training. Ze vragen mij mee voor een training in de bossen bij Natuurmonumenten en dat komt goed uit, hoef ik niet alleen. Ze verbazen zich dat ik de afstanden makkelijk mee loop, tja, dat klopt, ik train stiekem ook.

Op 7 september nog zo’n training met Iris, Theo en Sjaak (de gezellige broer van Theo). Het gaat super. Het lijkt wel alsof de spanning er af is nu niet bekend is dat ik ook een marathon ga lopen. Theo zegt: “goh Evelien, je kan wel mee naar Berlijn, of meedoen in Amsterdam”.  Ik lach maar wat. Het wordt nu een uitdaging om het geheim te houden. De week erna loop ik hetzelfde parcours, lekker muziekje aan, top. 

27 september 2013 -  Iris, Remco, Theo, Arthur en Peter vertrekken naar Berlijn voor hun marathon. Ze doen het allemaal geweldig. Ik loop die vrijdag mijn laatste lange afstand, 4 keer de Spiegelplas rond. Ik doe er 3.20 over. De brugwachter van de Zanderijsluis vraagt op een gegeven moment: “kom je nou alweer voorbij?” 

18 oktober 2013 – Toch maar aan manlief Patrick en de kids vertelt dat ik zondag de marathon ga lopen. “Jij bent gek”, maar zelf weten. Tja, zo gaat het al jaren hier. 

Amsterdam – 20 oktober 2013  -  het is zover, de dag van de marathon! Het weer is goed en de sfeer is prachtig. Opzwepende muziek, spanning, de snelle Afrikanen.

Ik ga van start. Vlak voor me de pacers van 4.30 uur.  Het is druk in de eerste km’ers, kan niet goed in m’n ritme komen.

De route is dit jaar gewijzigd, meteen naar het Vondelpark en dan onder het Rijksmuseum door. Dat hebben ze goed bedacht.

Ik voel wat pijntjes hier en daar, maar alles ebt weg, heb het goede tempo te pakken. De pacers van 4.30 ben ik allang voorbij. Bij Ouderkerk a/d Amstel, bij de 21 km, haal ik de pacers van 4.15 in. Dit belooft een mooie eindtijd te worden (tussen 4 uur en 4.10 uur zit er misschien wel in). Bij 27 km zie ik  John en Fenna de Hollander, wat leuk !

Maar dan, bij 30 km, daar is de man met de hamer, het wordt zwaar. Ik neem wat langer de tijd bij de verzorgingspost, maar besef ook dat ik dit bij de volgende post niet weer moet doen, anders kom ik niet meer in het ritme. Verder maar weer. Het wordt een gevecht met mezelf. De pacers van 4.15 halen mij in. Chips. Eén van het zegt tegen mij: blijf er bij hé! Dat is mijn geluk, daar focus ik me op dat moment op. De laatste km’ers zijn zo zwaar, “ik ga volgend jaar niet naar de marathon van Athene” bedenk ik nog.

Nog een keer het Vondelpark door en hé hé, daar is het stadion en de finish. Eerst een kwartier in het gras gezeten om bij te komen, daarna gaat het weer. Voor mijn gevoel nog nooit zo kapot geweest, maar dat was ik in Rome ook.

Snel Patrick bellen. “Alles goed? En wat voor tijd heb je gelopen ?” “Ongeveer  4.15”. “Oh, dat is toch jou standaard tijd?” Hij heeft nog gelijk ook, bij mijn eerste marathon dezelfde tussentijden en ook 4.15. Na al die jaren toch constant gebleven, dat is ook mooi. Ik ben er super tevreden mee.

Tot slot: het was leuk om het zo te doen als ik het gedaan heb, maar support heb ik toch wel gemist, dus voor mij geen geheime missies meer.

Groet Evelien.