Het leed dat blessure heet! (Verslag Suzan Stougie)

Vol goede moed vertrok ik met Karin naar Amsterdam. Lekker ruim van tevoren, dus alle tijd om spullen uit te trekken, tas weg te brengen, wat te eten en te drinken en op het gemak naar de start. Ik voelde me prima, had afgelopen weken meerdere malen de afstand of er dicht bij gelopen en ik had er zin in. (Als geboren Amsterdammer is het toch erg leuk, om weer even langs plekken te lopen waar je lang niet geweest bent.)

Op naar de start en gaan. Het lopen ging prima, lekker tempo en ik dacht:”als ik het zo vol kan houden, gaat het goed en kom ik misschien bij mijn stiekem gehoopte eindtijd van 1.50 (Schoorl was 1.53 met ijs en sneeuw, dus moet kunnen).”Na drie kilometer gebeurde, wat je als loper écht niet wil……. Het schoot in m,n linker kuit…. Naar de stoep, rekken, lopen, zelfs weer wat proberente rennen, maar het voelde niet goed en het zag er niet uit en ik moest nog 18 km! Maar o, wat wilde ik graag in het Olympisch stadion finishen! Naar een EHBO-er gelopen, ijs gevraagd. Ik zag een wat opgestroopte kuitspier en wist wel beter, toch kon ik het niet laten om de EHBO-er om een rolletje tape te vragen (even struisvogel spelen, als je het nou afplakt dan zie je het ook niet meer en kan ik misschien toch weer rennen!!). Hij mocht dat echt niet geven en hij had gelijk (helaas).Dus kreeg ik een folie-capeje en kon terug richting het Olympisch stadion, wandelend (3 km!) Gelukkig sprak een mevrouw mij aan die boodschappen ging doen en mocht ik meerijden.

Daar omgekleed en maar gaan kijken in het stadion naar al die mensen, die wél over de finish kwamen. Het blijft zuur voor een hardloper, al weet je dat het ook echt niet kon. Gewoon vette pech!

Dan maar zorgen, dan ik volgend jaar opnieuw aan de start in Amsterdam kan verschijnen. (thuisgekomen en gedoucht moet ik er niet aan denken, wat een vervelende kuit)

Aan allen die wel de finish hebben gehaald in Amsterdam: Super gedaan!!

Groetjes, Suzan Stougie-Jonkheer