4 BRC’ers finishen in loodzware Kustmarathon Zeeland

De kustmarathon in Zeeland wordt beschouwd als zwaarste marathon van Nederland, over een uniek parcours, langs de Deltawerken over duin en strand. Bij een temperatuur van rond de 17 graden en een Noord-Westen wind treffen we (Irma, Martien, Jan, Saskia, Mark) elkaar in de sporthal van Burgh-Haamstede, de startplaats van de marathon. Vandaar loopt het parcours 42,2 km in zuidelijke richting, tot de finishplaats in Zoutelande.

Nog een even een kop koffie in de bar van de plaatselijke sporthal, die langzaam volstroomt met lopers. Vorig jaar stond ik hier ook aan de start, toen was ik alleen. Nu (gelukkig) in het gezelschap van Irma, Martien en Jan.  De ‘voor de grap’ gedane uitspraak: dat als je een echte (mannelijke) Marathon gelopen wilt hebben, je gefinisht moet zijn in de Kustmarathon was  (blijkbaar) prikkelend genoeg geweest. Vooral dat woordje ‘mannelijk‘ had Irma ( begrijpelijk) tegen de borst gestuit! Deelnemen is dan ook de enige optie.

Het is lastig om je in de omgeving van Nederhorst den Berg voor te bereiden , op het hardlopen over het strand en duin. Twee keer trainden we voor de Kustmarathon op het strand bij Katwijk en bij Zandvoort. Veel te weinig natuurlijk, maar er moet meer gedaan worden in het leven dan hardlopen. Beide keren was het strand zo vlak als een betonplaat. Hoe zou dat vandaag zijn?

De laatste voorbereidingen in de sporthal, de smeerseltjes, de flesjes drinken en een check op de veters. Tassen (ter bewaring)  afgeven in de sporthal en dan op weg naar de start. Even nog ( snel) een laatste groepsfoto, gemaakt door Saskia van dit deel van het BRC Marathon-team. Arthur, Peter, Remco, Theo en Iris hebben immers hun marathon er al opzitten, met hun fantastische resultaten in de Marathon van Berlijn.

In de startvakken is de sfeer gemoedelijk. De speaker roept om, “om vooral goed te drinken, want de luchtvochtigheid is hoog”. Met Jan praat ik nog wat, voor ons staat een Belg, voor wie het startschot niet snel genoeg mag komen, zegt hij. Daarna praat hij verder over zijn Leffe ’s triple, die in zijn koelkast alvast koud staan.

Twaalf keer slaat de kerkklok, dan een oorverdovende knal – we zijn begonnen! Uit de speakers schalt: “you ‘re the voice”, van John Farnhem, de starttune van de Kustmarathon. De massa zet zich in beweging. Samen met Jan loop ik op, de verkeersdrempels en paaltjes (slalommend) ontwijkend, op het smalle weggetje op weg naar de eerste duinstrook – na ongeveer vier kilometer.

Het tempo ligt rond de 4.30 per kilometer, omdat we wat naar achter gestart zijn halen we (nu) veel lopers in. Op de eerste zandstrook verlies ik de aansluiting bij Jan, concentreren op je eigen tempo lijkt mij nu het belangrijkste. Vlak voor we de Oosterscheldekering opgaan, zie ik Jan even omkijken en het lijkt er op dat hij even wacht. Met een lichte versnelling sluit ik bij hem aan. Met de wind in de rug  en een goede cadans lopen we samen verder.

Boven ons cirkelt een helikopter, op weg naar de kopgroep van de wedstrijd. De Kustmarathon leeft enorm in Zeeland, Omroep Zeeland doet live verslag van het evenement in het marathonweekend. De marathon kan ook, een dag later, wandelend worden afgelegd. Voorafgaand aan de Marathon (hardlopen) is er ook een mountainbike wedstrijd een tocht over het zelfde parcours, maar dan in tegengestelde richting. Kortom vol op sfeer en beleving.

Getoeter, “Kom op Jan, kom op Mark”, klinkt het luid. Vanaf de parallel baan rijden ( in de auto) onze supporters van het BRC-marathonteam voorbij (Iris, Evelien, Christine, Theo, Remco en Hielke). Dat geeft een boost!

Het BRC-marathonteam is natuurlijk de naam voor de groep  BRC’ers die het leuk vinden om lange afstanden te lopen.  Om hier aan deel te nemen zijn geen eisen.  

Na de Oosterscheldekering geef ik Jan aan, dat het mij iets te hard gaat. “Misschien sluit ik straks nog aan, anders zie ik je wel bij de finish”, zeg ik. Bij 15 km staan de BRC ‘ers ons aan te moedigen, Theo loopt een stukje met me mee. Na wat drinken en een energiegelletje, op weg naar het volgende stuk strand.

Ploeteren, ploegen en geen moment het ritme kunnen vinden, kilometers lang. Om mij heen zie ik dezelfde gezichtsuitdrukkingen die lijken te zeggen: wanneer komt hier een einde aan?

Het is vloed en dat heeft het strand tot een hel gemaakt – vandaag –  tenminste als je het idee hebt opgevat, om hier over hard te lopen. Een eindtijd heb ik al uit mijn hoofd gezet, finishen is nog het enige wat telt.

In de verte staan mensen, veel mensen. Daar moet het zijn, daar moeten we naar toe, denk ik.  Eindelijk zie Hielke en Christine, gelukkig!

Theo loopt weer een stukje met mij mee: “Je ligt vier minuten achter op Jan, blijf goed ritme houden”, zegt hij.

Mijn maag speelt op en het lukt niet om goed te drinken en de energiegelletjes te nemen. Even spugen lucht enorm op, maar het  blijft een wankel evenwicht. Zonder suikers en vocht liggen de problemen op de loer. Na een loodzware strand opgang,  staat een bord met de handgeschreven tekst, nog 15,5 km. Een ‘rondje Loenen’ nog, denk ik positief gedacht.

Op de vlakke stukken lukt het nog om ritme te houden, de fut op de klimmetjes is er echter helemaal uit. Met hardlopen heeft het naar mijn gevoel niets meer te maken, maar met het ene been voor het andere zetten. Sommige stukken parcours herken ik nog van vorig jaar, maar ik merk ook dat sommige stukken verdrongen zijn. De laatste lange rechte weg naar Zoutelande is eindelijk ingezet. Vanaf kilometer 37 wil het echt niet meer. Ik moet het hardlopen nu afwisselen met korte stukjes wandelen. Het voelt zelfs niet meer als een troost, dat ik bepaald niet de enige ben.

Nog 4 kilometer, dus ook  nog vier trappen – voorzichtig aan –  want vallen is wel het laatste wat je nu moet overkomen, terwijl ik al tegen de kramp aanzit in mijn kuiten. Nog een klein stukje strand, voorzichtig door de (Zeeuwse) paaltjes heen, die zo kenmerkend hier op het strand staan, de laatste trap – dan nog 500 meter naar de finish.

Kapot, ‘steenkapot’ ben ik. Gelukkig word ik snel opgevangen door Christine. Gefinisht in mijn 15e marathon.  En dat is voor nu het enige dat telt.

Hoe zou het de anderen BRC’ers vergaan zijn? Allemaal hebben ze het lood en loodzwaar gehad, maar het finishershirt is verdiend, de prachtige medaille omhangen. Je zelf overwinnen, doorgaan en niet opgeven – dat is de Zeeuwse Kustmarathon!

Mark Hilberts

 

Kustmarathon Zeeland:

www.kustmarathon.nlwww.omroepzeeland.nl

Jan Dubelaar 3.30.56

Mark Hilberts 3.48.38

Martien Slagt 4.21.17

Irma de Leeuw 4.23.34

 

 1240003_185702784949028_616659985_n