The Big Five van Henk Berkelaar

Nederhorst den Berg, april 2013
Mijn Big Five
Henk Berkelaar
Hoe je via het lopen bij onze gezellige en vooral recreatief ingestelde BRC kunt komen tot het volbrengen van hele marathons. En méér dan dat!
Voor velen lijkt dit onwaarschijnlijk, maar steeds opnieuw blijkt het mogelijk te zijn.
En dikwijls is het verrassend om te zien wie door het marathonvirus wordt aangestoken.
Iedere keer is er een aanleiding, een ‘trigger’ om je grenzen te verleggen. Je daagt uit of wordt uitgedaagd door een ander. Mijn eerste marathonpoging werd mij ingegeven door ons oud-lid Reinier Nummerdor die zich, voor mij totaal onverwacht, stortte op de tweede editie van de Friese Slachtemarathon in 2004. Toen hij slaagde, dacht ik dat het misschien voor mij ook mogelijk was. Met als gevolg dat ik in 2005 zowel Rotterdam als Amsterdam wist uit te lopen. Voor de statistieken: De tweede werd mijn beste ooit.

New York, november 2006

Tja, en dan lonkt toch het grote avontuur! Wat is er mooier dan het lopen van de New York Marathon? Toen dat idee eenmaal was geboren volgde een opeenstapeling van gebeurtenissen die mij heeft geholpen om uiteindelijk de grote vijf te verwezenlijken.
Onze huidige voorzitter Dingeman Goossen en onze vrouwelijke nestor Marijke van Leeuwen (met haar was ik ook in 010 en 020) waren ook in voor de oversteek van De Grote Plas.
NY was qua inschrijven, reis en verblijf nog net niet geregeld toen ik via een collega hoorde dat ik ook via mijn werkgever ABN AMRO Bank (AA) The Big Apple kon gaan lopen. Dat betekende een krachtige steun in de rug: Het regelwerk werd verdeeld, er moest ook veel worden gedaan aan fondsenwerving voor het goede doel, maar dat maakt het alleen maar leuker, zeker als dat tot een goed resultaat zou leiden. En dat deed het!
En extra leuk: Met deze opzet kon mijn zoon Wiebe als supporter mee, zodat ik met hem zijn wens om NY te bezoeken in vervulling heb zien gaan.
New York werd in elk opzicht een groot succes. Zowel voor de groep van meer dan vijftig lopers van AA (allen haalden de finish!) als voor de BRC’ers werd het een sportief feest.

Chicago, oktober 2007

Wegens het grote groepssucces smaakte het bij de AA’ers naar meer. In de USA was er de dochteronderneming LaSalle, destijds hoofdsponsor van de Chicago Marathon.
We waren welkom, er was een hospitality program waarin wij werden opgenomen en dit keer reisden we met een groep van zo’n vijf en twintig lopers plus supporters af naar de ‘Windy City of Chicago’. Deze keer was dochter Marije de gelukkige die mee mocht reizen.
Het goede doel, de gezamenlijke trainingen en voorbereidende wedstrijden, vrijwel alles verliep voorbeeldig. Maar op één ding was niemand voorbereid en dat was het Amerikaanse klimaat van uitersten. Aangekomen in Chicago, begin oktober, was het daar nog volop zomer. En voor ons toch wel wat vreemd, het werd steeds warmer! Op Marathondag begonnen we al ’s morgens vroeg met een temperatuur van rond de twintig graden, bij de start om acht uur zaten we daar al ruim boven en dat ging door tot zo’n 32°C!  Veel van onze lopers hadden de korte mouwen van hun shirts afgeknipt, maar ik vond mijn shirt daar veel te mooi voor. Door elke mogelijke drinkpost aan te doen en extra te koelen met ijsklontjes, aangeboden in plastic zakken door mensen langs het parcours, bleef ik overeind, wist de tijdschade te beperken en nog net binnen de vier uur te finishen, hetgeen binnen de groep van collega’s voor nog slechts
twee anderen bleek te zijn weggelegd. Langzame lopers kwamen droog te staan doordat de watervoorraden vroeger opraakten dan was berekend, de hulpdiensten kwamen handen tekort, één Amerikaanse deelnemer, een relatief jonge politieman, overleed en na ongeveer twee uur lopen werd de wedstrijd gedeeltelijk stilgelegd: Wie op dat moment nog niet halverwege was, moest via een verkorte route naar de finish en mocht de wedstrijd dus niet voltooien.
Collega’s die in NY beter waren geweest dan ik kwamen hier een half tot soms wel een heel uur later uitgewoond over de streep. Eén van hen was nog kort voor de finish van de weg geplukt en werd ondanks zijn protest een half uur aan een infuus gelegd …..
Wie hier goed wist te presteren was een lucky bastard, maar voor velen was het een drama!

Berlijn, september 2009

Direct na Chicago waren er AA collega’s die op basis van hun resultaat in New York 2006 voldeden aan de kwalificatienorm voor Boston en al dachten aan The Big Five. Voor Boston  gelden namelijk kwalificatienormen, waaraan je moet hebben voldaan binnen een periode van anderhalf jaar voorafgaand aan de editie waarvoor je inschrijft. Die normen verschillen naar geslacht (M/V) en naar leeftijd. De voor mij geldende eis was 3:45 uur, waarbij je de eventuele extra seconden mag weglaten (3uur 45min.59seconden wordt dan 3:45 uur. Deze regel wordt nu niet meer gehanteerd, de seconden tellen nu wel mee!)
Die grote vijf waren voor mij nog niet aan de orde, al had ik mij o.b.v. mijn 3:42 in NY nog wel kunnen inschrijven voor Boston 2008. Maar binnen ‘mijn’ BRC waren er plannen die mij meer aanspraken: Berlijn 2009! In 2008 deed ik dus maar weer eens Amsterdam, zonder daar al teveel voor te trainen. Die keuze betekende achteraf gezien wel dat ik Boston en Londen op eigen houtje moest gaan organiseren en, veel lastiger: Ik moest mij voor Boston opnieuw kwalificeren! Relativerend bedacht ik dat de kern van alles blijft: Je moet er voor alles plezier in hebben en houden, je moet het toch zelf doen, trainen, gezond leven en vooral ‘heel’ blijven. En voor de rest gewoon hardlopen!
Het werd dus Berlijn en de BRC’ers van 2009 en eerder kennen het verhaal al.
Niet zo erg als in Chicago, maar ook in Berlijn was het warm, zo’n 27°C.
En met toen toch wel vaag The Big Five in het achterhoofd wilde ik mij eigenlijk alsnog kwalificeren voor Boston. Het werd een prachtig weekend met mooi weer en met vrouw en dochter Lenneke en met de BRC’ers hebben we een weekend genoten van deze mooie en historisch indrukwekkende stad. Het bleek echter te warm om onder de 3:46 te blijven, al scheelde het voor mij niet meer dan 10 tellen!

Boston, april 2011

Het knaagde na Berlijn. Naar omstandigheden een uitstekend resultaat behaald, waarmee ik toch niet naar Boston kon en nu er dan toch drie van de grote vijf op mijn erelijst stonden, voelde ik een allengs sterker wordende drang om Boston en Londen ook te veroveren. Het draaide uit op kwalificeren in Rotterdam 2010. De eis werd ruim gehaald (3:40 afgerond) en dus vijf minuten onder de grens! De inschrijving voor Boston was nog even spannend, want zoals gebruikelijk liep het zodanig storm dat ik geen beeld kon krijgen of mijn aanvraag nu wel of niet was gehonoreerd. Uiteindelijk lukte het en van Boston 2011 valt het verhaal samen te vatten als volgt:
Er werd gelopen onder heel gunstige omstandigheden met als resultaat een recordtijd voor winnaar Geoffrey Mutai in 2:03:02. Die tijd werd overigens wegens een te gunstig parcoursverloop niet als wereldrecord  erkend.  Met mijn eigen tijd van 3:36:41 verbaasde ik niet alleen mijzelf, maar ook dochter Marije die mij vergezelde, plus uiteraard het BRC thuisfront.

Londen, april 2013

Na te zijn bijgekomen van Boston sloeg de twijfel toe: Londen is weliswaar relatief dichtbij, maar je komt er niet zomaar in. Er is een loting, maar daarin ben je vrijwel kansloos. Zodra de inschrijving voor die loting opent, slaan alle systemen op tilt, omdat alleen al in Engeland men zich massaal op het internet stort. Vervolgens is er een lange lijst met aangesloten goede doelen, waarbij fondsen ter bestrijding van ziekten ruim zijn vertegenwoordigd: astma,  (verschillende vormen van) kanker, rheuma, cystic fibrose, diabetes, etc.
Ook internationale NGO’s  zoals Unicef, Oxfam Novib, Int.Rode Kruis, etc. hebben toegang.
Hoewel ik daarmee wel sympathiseer, had en heb ik geen idee hoe ik met zo’n organisatie in zee zou kunnen gaan. En dan zijn er nog enkele gespecialiseerde reisorganisaties, maar ook die hebben een heel beperkt quotum aan startnummers en zijn in no time uitverkocht.
Ik ontving wel reclame mail van hen. Toen zij daarin herhaaldelijk eenvoudige spelfouten maakten en ik hen vriendelijk daarop wees, kreeg ik een dankbare mail terug, waarop ik hun weer vroeg die dankbaarheid om te zetten in een startbewijs voor Londen. Wat volgde, was een stilte van ettelijke maanden totdat ik in januari dit jaar een nieuw bericht kreeg:
‘We hebben een annulering en als je snel reageert, kan je mee naar Londen’ was de strekking.
Op dat moment was ik net doende om me in te schrijven voor Rome om met een aantal BRC’ers daar te gaan lopen. Na intern beraad besloot ik in Rome te gaan ‘trainen’, waarbij ik hand- en spandiensten zou kunnen verlenen aan wie dat daar nodig zou hebben, zonder zelf in te schrijven. En zo geschiedde. In Rome hebben de BRC’ers een heel mooie marathon beleefd, waarbij ik een helpende hand en trainende benen mocht inbrengen en zo gebeurde het dat ik na Rome in Londen ben gestart. Helaas werd in Boston op de maandag voor het weekend van Londen de marathonwereld opgeschrikt door bomaanslagen tijdens het finishen van de ‘gewone’ lopers in de marathon aldaar. Dit leidde ertoe dat ik in de week voor Londen elke dag werd geïnformeerd over de wijze waarop Londen reageerde op de aanslagen.
Enkele fragmenten uit die e-mails:
Thank you for your support at this difficult time for the global running community. We are determined to deliver an amazing event that will focus on one of the core pillars of the London Marathon, which is ‘to have fun and provide some happiness and a sense of achievement in a troubled world’.
We are deeply saddened and shocked by the news from Boston.
Our immediate thoughts are with all the people there and their families. It is a very sad day for athletics and for our friends and colleagues in marathon running.
Following the tragic events that have unfolded in Boston in the last 24 hours, there will be a period of silence lasting 30 seconds prior to the start of the elite men’s race and mass start at this Sunday’s Virgin London Marathon.
This period of silence will be observed on all three London Marathon starts (red, blue and green) and will be signalled by a whistle at both the start and finish of the 30 seconds.
As a show of solidarity with our Boston friends, we would also like you to wear a black ribbon at Sunday’s race. ….
De organisatie laat zich niet verleiden tot paniekreacties, maar vraagt de deelnemers om solidariteit te tonen door het in acht nemen van een halve minuut stilte en het dragen van een rouwband. Voor elke deelnemer in Londen wordt tevens een bedrag gedoneerd voor een fonds in Boston ten behoeve van de getroffen families.
Daags voor de marathon een heel aardig bericht:
The weather for tomorrow’s Virgin London Marathon is looking good. We’re expecting the day to start sunny and dry, with temperatures of around 7 degrees centigrade between 7am and 10am, rising to 12 degrees from 10am until 1pm. There may be some gusts of wind from the south west in the afternoon and humidity will range from 50 to 70 per cent. That all adds up to great conditions for the 33rd edition of the race.
En daar wordt een mens dan toch wel weer blij van, het wordt prachtig loopweer!
London, here we come!!!
Op donderdag al bij het inpakken word ik af en toe overmand door nervositeit:
Zal mijn lijf me niet in de steek laten, hoe zal het gaan met die blessure, zal mijn relatief gebrekkige voorbereiding mij opbreken, van alles tolt er door mijn hoofd.
Je moet het van je afzetten, doorgaan, nuchter blijven en doen wat gedaan moet worden!
Vergezeld door dochter Marije reis ik vrijdag met de organisatie Holland Runner naar Londen. Van Heathrow direct met de bus door naar de grote expositiehal ExCeL in de Docklands voor het ophalen van startnummer, tijdmetingchip en nog een tas met waarschijnlijk goedbedoelde, maar dikwijls overbodige reclamespullen, die in de prullenbakken belanden. En passant nemen we nog snel een bescheiden pastamaaltijd en dan is de dag om. Op naar ons hotel aan de Gloucester Road, niet al te ver van Hyde Park.
De zaterdag kunnen we nu besteden naar eigen inzicht. Met een grote dochter en dito stad vol met winkels is dat geen probleem. ’s Avonds met een flinke groep runners op naar een restaurant om de laatste stevige pastamaaltijd te nuttigen, op tijd naar bed en dan is het Decision Day, nu moet het gebeuren!
The great Boston escape
Om zes uur schuif ik aan bij het ontbijt. Bij mij zitten drie Amerikanen, één vrouw met haar man en een vriend. De twee mannen dragen mooie nieuwe Boston-shirts van 2013 en ook zij gaan vandaag voor de 42,2 kilometer. Ze blijken alledrie afgelopen maandag in Boston te zijn geweest waar de mannen eveneens hebben meegelopen. Merkwaardig! Moeten ze dan niet eerst herstellen? Twee aanslagen op je lijf binnen een week komt mij als nogal destructief voor en het lijkt mij dan ook een onzalig plan, maar dat houd ik maar voor me. En die andere aanslag in Boston, ook nog iets van gemerkt? Er volgt een bizar verhaal. De snelste van de twee, Paul uit New Jersey, was ruim voor de aanslagen binnen en hij en zijn vrouw waren weggelopen voorbij de finish. De vrouw had steeds op de plaats gestaan waar de eerste bom explodeerde en ontkwam aldus aan mogelijke narigheid. De andere man, Volker, Duitse Amerikaan uit de buurt van Chicago, is met zijn donkere outfit en zonnebril te zien in de eerste beelden van de aanslag. Juist als hij voorbij is en wegloopt uit het beeld vindt de eerste explosie plaats. Was hij enkele seconden trager geweest ……
En nu gaan ze opnieuw lopen en de opzet is dat Volker vandaag binnen vier uur gaat finishen, waarbij Paul hem de nodige hulp zal bieden. Ik ben reuze benieuwd hoe dat gaat aflopen en wens de mannen veel succes! Aan het eind van de dag blijkt het plan toch te hoog gegrepen, want in plaats van tien minuten eerder, finisht Volker meer dan een kwartier later dan in Boston.
Het uur U nadert.
Om kwart over zeven vertrekt onze bus naar de start bij het enorm uitgestrekte Greenwich Park. Daar breng ik de tijd door met voorzichtig nog wat eten en drinken ter voorbereiding op de echte start. Met nog enkele minuten te gaan klinkt er een schel fluitsignaal dat het ‘kippenvelmoment’ van de dag in-, en na een halve minuut van stilte weer uitluidt als gebaar van medeleven met de slachtoffers van Boston. Met dezelfde bedoeling dragen vrijwel alle lopers kleine zwarte linten op hun shirts. Dan klinkt het startschot en op een gigantisch scherm kunnen we zien dat de topatleten die vooraan staan vertrekken. Al snel begint het ook in mijn startvak te bewegen en al na twee en een have minuut passeer ik de startlijn, al zit er nog totaal geen snelheid in de meute op de plaats waar ik zit. Geen reden tot bezorgdheid want rustig starten is mij altijd heel goed bekomen. Er zijn drie grote startvelden, aangeduid als Rood, Groen en Blauw en elk veld is weer onderverdeeld in een aantal startvakken. Vertrokken uit Blauw 4 zie ik na enkele kilometers dat er van links lopers uit Groen invoegen en nog later uit Rood. Ook dit heeft een negatief effect op de snelheid want het wordt nu wel erg druk op de weg. Als dan een loper plotseling van rechts naar links loopt, word ik pardoes omvergelopen en verlies daarbij mijn zelf meegenomen sportdrankflesjes. Grrmpfff,  assh…!
Ik krabbel snel weer overeind en vervolg mijn weg, toch wel lichtelijk verdrietig!
‘Kom op, het is prachtig weer, de verzorging langs het parcours is meer dan uitstekend en het komt wel goed’ houd ik mijzelf voor en inderdaad, vanaf dat moment gaat het prima. De eerste twintig km vliegen voorbij en plotseling, iets eerder dan ik verwachtte, loopt Marije al een stuk met mij mee. ‘Papa, je bent precies op tijd en je gaat heel goed!’ Ja, dat klopt, zeker op dit moment. Als de weg iets verder naar rechts buigt zie ik de Tower Bridge voor mij opdoemen, een fantastisch beeld! Niet veel verder zit de eerste helft er op en ik klok vrijwel precies de geplande tijd. We lopen richting de Docklands waar we o.a. de O2-Arena passeren. Marije heeft kans gezien om met de metro naar hier te komen zodat ze vanachter de mensenmassa mij kan volgen en toeschreeuwen. Ik kan mij geen betere supporter wensen.
Na de Docklands nog vijf mijl (acht km) te gaan, maar dat worden wel veruit de zwaarste! In de verte zie ik het reuzenrad, The London Eye en de Big Ben. Buckingham Palace is dan ook niet ver meer, maar wat doen de benen een pijn! Het is vechten om NIET te gaan wandelen. Even voor St.James Park moeten we door een lange tunnel. Er zijn al veel lopers die in de tunnel wandelen of tekenen van kramp vertonen. Links hangen grote witte ballonnen met ludieke teksten: ‘Pain is temporary’, ‘Glory is awaiting’,’You can do it’, etc.
Maar ook klinkt het verontrustende geluid van loeiende sirenes en ik zie lopers die worden verzorgd door ingeroepen hulpdiensten. Na afloop blijkt alles te zijn meegevallen, maar dat weet je niet tijdens het lopen. En dan kom ik in een lange rechte straat en zie een bord ‘500 meters’ en ik weet dat ook Londen met enkele minuten ‘in the pocket’ is en dat ik daarmee de grotere missie die ik mijzelf enkele jaren geleden gesteld heb, ook tot een goed eind ga brengen. Een gevoel van gloeiende trots overstemt mijn vermoeidheid en als ik de hoek om ben bij Buckingham Palace en zicht krijg op The Mall is het nog zo’n 100 meter.
Dan is er de boog met de tijdklok in een feestelijke straat vol Engelse vlaggen.
Ik loop over de finish. Leeg, maar apetrots: I completed The Big Five!
Voor de statistieken:

Big Five in cijfers:

Totaaltijd

New York

3:42:14

Chicago

3:59:11

Berlijn

3:46:09

Boston

3:36:41

London

3:46:04

Gemiddeld

3:46:04

Met dank aan:
BRC trainers corps                Collegiale support in velerlei vorm
BRC supporters                     sms’jes en support in andere vormen
BRC marathonlopers             Alle trainingstochten in en buiten Nederhorst
BRC afd. Hilversum              Meeleven -lopen
En in het bijzonder:
Mark Hilberts                        Vraagbaak en mental support
Hans Vuurmans                     (Para-)medische zorg
Dochter Marije                      Supporter, back-up, fotograaf, zorg, steun en toeverlaat!