Verslag Afsluitdijk Challenge

BRC Afsluitdijk Challenge 2013.

Het is al jarenlang een gegeven dat de BRC beschikt over een heus marathonteam.

Bijgevolg wordt in wisselende samenstelling (tekenend voor de vitaliteit van onze club!!) door dit team getraind voor marathons wereldwijd. Maar of je dat nu doet voor de marathon van Tietjerksteradiel of die van Timboektoe, je zit toch altijd wel vast aan duurloopjes die je niet opwinden, hooguit vermoeien. Kortgezegd: Nogal saai.

En als je op het punt bent beland van de 30 of soms zelfs 30+ trainingen, dan kan je gaan denken aan 5 rondjes Eiland of 4 rondjes Spiegelplas. Bezwaar daarvan is dat het herhalen van een rondje de saaiheid nog meer benadrukt, zo zeer zelfs dat men de concentratie verliest en struikelt over een onbenulligheid zoals een loslopende hond of een naadje in het pad.

En dat willen we natuurlijk niet.

Nu zijn er bij de BRC ook mensen die overlopen van competativiteit en die zelfs in saaiheid een grote uitdaging zien. En die daarmee de absolute wil hebben om te winnen. Nee, ik noem geen namen, want voor je het weet worden ze als saai geëtiketteerd en dat kan nooit de bedoeling zijn. Wel breng ik hier enkele kernbegrippen te berde, gehaald uit de eerste hersenspinsels die in een mail hierover resulteerden:

mentale test

mental drill

loopwens (???)

start in Den Oever

weer opgepikt worden bij het Kornwerderzand

Een frame voor een uitermate ambitieus trainingsepos, qua saaiheid wel te verstaan!

De plannen werden gesmeed, de organisatie draaide als vanouds en zondag 3 maart was het zo ver: Met zestien mensen, van wie drie chauffeurs, werd de reis naar Den Oever aangevat.

Tegen 10:00 uur sta je daar dan, bij de uitwateringssluizen van Den Oever. En je weet wat al die mensen, die in hun auto’s de Afsluitdijk oprijden, NIET weten, namelijk dat jij die dijk te voet gaat nemen met de bedoeling daar in ca. drie uur tijd weer mee klaar te zijn.

En even na tienen was het zo ver, de flessen gevuld en de blazen geleegd.

We startten, zonder Schot, want we hebben bij de BRC geen start-Schot en onze enige Britse moest ook verstek laten gaan  …. Het is me wat, daar aan de overkant!

Ruime compensatie was evenwel gevonden door de deelname van een zware delegatie van onze sub-afdeling Hilversum. En Hilversum had er geen gras over laten groeien. Zo zagen we de Commander in Chief (Irma), de plaatsvervangend voorzitter Martien plus het meest prominente lid, Eric Jan en, niet te vergeten hun intro, de routinier Fred.

Na 50 (van de 30.000) meter weet iedereen het al: Wind schuin tegen, enigszins gebroken door de dijkrand links, maar verder prima loopweer zonder regen. En gedurende de hele tocht gaat dat niet wijzigen, dus nu alleen die andere 29.950 nog…

Eensgezind wordt de pas er in gezet en na luttele kilometers draait iedereen lekker warm.

Veel automobilisten laten toeterend of seinend met hun licht merken dat wij hun niet zijn ontgaan. En wij filosoferen over de mate van gestoordheid die ons wellicht wordt toegedacht, hoewel wij louter mensen zien met de duimen omhoog.

Nog voordat we op het 15 km punt zijn aangeland komt Christien ons al tegemoet lopen.

En op 15 km ligt daar dan Breezanddijk. Er wordt snel gefourageerd en sanitair ontspannen en daar gaan we weer. De sterksten nemen de leiding en enkelen, onder wie ondergetekende gaan verder in een iets gematigder tempo. En onze Evelien heeft al die tijd haar eigen tactiek bepaald: Rustig aan en in je eigen tempo, dan komt het helemaal goed.

Gevolg van e.e.a. is wel dat de groep wat uit elkaar valt, maar ….. Friesland is al in zicht!

In de frontlinie zien we ons debuterende jeugdtalent Joram van der Zanden dapper en onverdroten meestrijden aan de zijde van Jan Dubelaar, Arthur Kok en Mark Hilberts en ook de Hilversummers zijn steeds in de voorste gelederen aanwezig. Vader Theo en zoon Remco Kruiswijk en ook onze vrouwelijke debutante Iris Bakker doen het wat kalmer aan, maar weren zich uitstekend en zoals later blijkt, doet ook onze Evelien het heel goed, precies volgens plan.

En als we dan in Zurich weer allemaal zijn verzameld, dan zijn er de lekkernijen van Irma (zelfgebakken appelgebak!) en kunnen we even wat drinken en bijkomen bij Routiers Zurich. Tot ieders verrassing heeft Irma voor allemaal een aandenken aan deze eerste BRC Afsluitdijk Challenge 2013 in de vorm van een medaille met lint.

Opvallend genoeg zijn er nauwelijks sterke verhalen, behalve misschien die over het tellen van hectometerpaaltjes (spannend!!) en over vangrails die voor dronken mensen net iets teveel weg hebben van een oneindig lange trap met te grote treden en een veel te lage leuning.

Kijk, en dat maakt het nou uiteindelijk toch spannend!

Heel veel dank aan onze kranige en geduldige chauffeurs/begeleiders Christien, Eline en Jan.

Henk Berkelaar