Verslag marathon Eindhoven Arthur.

Weken, soms maanden van voorbereiding gaan eraan vooraf, trainingen die verantwoord schematisch worden opgebouwd en een laatste periode die een herstel moet brengen naar maximale fitheid. Normaal hou ik me ook aan het schema die Mark Hilberts voor mij in elkaar zet. Maar deze keer kon ik me niet in de voorbereiding aan een schema houden. Dus de verwachting van een toptijd zat er niet in, toen ik zaterdag  zonder stress samen met Petra afreisde naar Eindhoven. We hadden daar een hotel geboekt midden in Eindhoven en vlakbij de start. Toen we ingecheckt waren zijn we eerst mijn startnummer op gaan halen in het beursgebouw. Daar kwamen we ook alle wedstrijdlopers tegen. Die waren zo dik gekleed of ze op wintersport waren. Maar ja, vind je het gek er zit ook geen grammetje vet aan die mensen. Daarna zijn we gaan shoppen in Eindhoven. S’avonds zijn we bij een Italiaans restaurant gaan eten. Deze was op 300 meter van het hotel. Ik heb daar lekker pasta gegeten, een biertje en een rood wijntje gedronken. Daarna zijn we even een rondje gaan lopen door het centrum en even bij de finish gekeken, want die waren ze al aan het opbouwen. Toen we eenmaal terug waren in het hotel hebben we samen nog één rood wijntje gedronken en vervolgens lekker naar bed gegaan. De volgende morgen stonden we vroeg op want de start was al om 10.00 uur. Om 9.00 uur werd ik door Mark gebeld dat hij er was, want hij zou mij vandaag gaan begeleiden en coachen tijdens de marathon. We maakte nog wat afspraken over de marathon en ik zal weggaan op schema van 3:20. Daarna ging ik het startvak in met weinig stress door geen optimale voorbereiding. En daar sta je dan in het startvak, tussen honderden andere fanaten. Ik kijk om me heen, overal afgetrainde gespannen bekkies.

De speaker verteld ons dat we nog 2 minuten voor het startschot zijn, 2 minuten die wel erg lang duren, iedereen wil weg, iedereen is er klaar voor! En daar klinkt om 10.00 uur een harde knal. De meute komt onder luid applaus in beweging, beetje duwen om de ruimte te krijgen of te behouden is noodzakelijk om niet te vallen. Ik had nog mijn trainingsbroek in mijn handen, ik zat Peet te zoeken om die daar naartoe te gooien. Ik zag haar en gooide mijn trainingsbroek naar haar toe terwijl ze net een foto wilde maken.

Ondertussen zijn alle lopers bezig om hun ritme te vinden, bij de eerste kilometer aanduidingen lijkt iedereen zijn snelheid gevonden te hebben en zo ontstaan er groepjes van soms wel 50 of 60 lopers en loopsters die doserend op pad gaan. Zelf zit ik in de pacergroep 3:15. Alles lijkt vanzelf te gaan, kilometer na kilometer vliegt voorbij, als loper zie je de enthousiaste toeschouwers, de bandjes die muziek maken, de sfeer is goed. Ik gaf bij 7 km aan dat ik een gelletje en water wilden, Mark fietste vooruit en sprong van de fiets en gaf de spullen aan, verder zei hij: ‘je gaat te hard’. Ik gaf aan dat ik me goed voelde dus ik bleef bij de groep. Bij het 10 kilometerpunt schreeuwde mark: ‘jullie gaan te hard voor 3:15’, de pacers verlaagde het tempo, zo had mijn coach/trainer gelijk invloed op de hele groep.

Tijdens het lopen probeer ik veel te drinken, dat moet ook wel want je verliest nogal wat vocht. Dat drinken is lastig, om de paar kilometer wordt het door de organisatie aangeboden, maar ik had het voordeel dat ik mijn drinken en gelletjes via Mark kreeg. Bij 17 km zei ik tegen Mark, ik moet plassen, hij zei gelijk doen en daarna weer proberen aansluiting te krijgen op de groep 3:15. Ik besloot te gaan plassen maar het gat was gelijk groot! Uiteindelijk liep ik het gat weer dicht en kroop weer voor in de groep. Ik had veel contact met Mark en gaf aan dat het nog prima ging. Bij het 21 kilometerpunt stond Peet en daar gaf ik ook aan dat het goed ging. Bij 22 km stond Mark alweer klaar met een gelletje en water. We liepen toen 1 minuut onder het schema van 3:15.


Bij 30 km ging het nog steeds goed maar Mark ging mij nu wel echt constant coachen en op me inpraten  daar had ik heel veel baat bij. Ik ging zelfs even voor de pacers lopen maar toen greep Mark gelijk in. Bij 37 km kwam een pijnlijke scheut in de hamstring, een lichte kramp. Mark stond gelijk naast me en zei even rekken en weer rustig lopen. En dat werkte want ik kon steeds weer wat harder lopen en Mark gaf aan, die 3:15 haal je! Ondertussen liep ik het centrum in van Eindhoven waar het een groot feest was. Ik zag iedereen met bier in hun handen staan en dacht, dat wil ik ook, maar eerst finishen. Mark heeft me de laatste 6 km naar de finish toe geschreeuwd. In de laatste 3 km begon ik ook weer mensen in te halen. Uiteindelijk finishte ik in een tijd van 3:15:33 weer een nieuwe persoonlijk record!

Na de finish herstelde ik weer snel. Ik ben met Mark en Petra even de kroeg in gegaan om een lekker biertje te drinken en na te praten over de marathon. Daarna gingen wij bij het hotel uitchecken waar vervolgens iemand aan mij vroeg; ‘loop je volgende week ook Amsterdam?’ Daarop was mijn antwoord; ‘Nee, eerst drie weken rust, alleen een beetje fietsen, beter voor mijn herstel!

Dit was weer een ervaring op zich!

Groetjes Arthur Kok