De marathon, waar begin je aan !

Door Jacob Meijers.

De marathon, waar begin je aan !

Dit spookte steeds door mijn hoofd tijdens de eindeloze duurlopen in de weekenden.

Een heuse marathon lopen dat leek mij wel weer een nieuwe uitdaging op sportgebied.

Als je, net zoals ik, gespeend bent van enige aanleg met betrekking tot het lopen dan mag je met recht van een uitdaging spreken. Waarbij sommigen onder ons zich als een hinde over het asfalt begeven, neemt  het bij mij na een tijdje al snel een vorm van sjouwen aan. Maar goed, hoe ga je dit dan aanpakken. Gelukkig hebben wij  zeer kundige mensen bij de club, onder andere in de vorm  van onze trainer Mark, die nooit te beroerd is hiervoor de nodige hand-  en spandiensten te verrichten. Dus… een afspraak werd snel gemaakt en een heus trainingsschema opgesteld.

Het doel was het lopen van de Slagte-marathon in het mooie Friesland met, gezien mijn snelheid van lopen op de 10- en 21 kilometer, een richttijd tussen de 4.15 en 4.30 uur.

Dit serieus uitgevoerd, echter de spierpijn tijdens de duurlopen bij vooral “ een bolle “ ondergrond, deed mij beslissen: de Slagte gaat het niet worden met al die dijken, het plaveisel moet vlak zijn.

Op de loopkalender gespeurd en de marathon van Amersfoort gevonden. Deze was de vorige editie 1 ronde en weinig geaccidenteerd volgens clubleden die deze marathon gelopen hadden.

Echter, als fervent volger in het verleden van amateurwielerkoersen, hadden de benamingen Vlasakkers en klein Zwitserland alarm bellen moeten laten rinkelen. Inderdaad, een parcours met het benodigde hoogteverschil, met als resultaat: na 32 kilometer kramp en ik stond geparkeerd.

‘S avonds een telefoontje van Mark hoe het gegaan was: niet dus. Ik was er klaar mee, lopen is niets voor mij. Mark stelde voor, mede gezien de al verrichte trainingsarbeid, Amsterdam te gaan lopen en als ik dat deed, zorgde hij voor de begeleiding onderweg. Dus diezelfde avond ingeschreven en een nieuw schema was weer in de maak. Deze keer echter niet zo serieus uitgevoerd, verkouden , twee kilo aangekomen tijdens de vakantie, maar goed, de afspraak stond. Nu zou mijn overbuurman

Arthur een week ervoor in Eindhoven lopen, en zijn voorbereiding was ook niet je van het. Maar hij liep wel een wereldtijd en was zeer content. Daarom de laatste week het Kok trainingschema gevolgd, waarbij de bok biertjes niet versmaad werden. Zondag de grote dag en uitlopen was het devies.

De vrijdag ervoor nog alles met Mark doorgenomen en een lijst met de tien geboden meegekregen.

Belangrijkste opdracht was: rustig lopen zoals bij de training, om je heen kijken en zo fit mogelijk de 30 kilometer bereiken. Tijd speelt geen rol , uitlopen wel.

Met Els op de fiets vanaf de Bosbaan naar het stadion  en wat punten onderweg afgesproken voor de nodige mentale steun. In het stadion was het een drukte van jewelste. Nog niet echt veel zin om te lopen maar de entourage was schitterend. Het bij de start aanzwellende muziekstuk van de heer  Vangelis met Chariots of Fire gaf een dusdanige boost dat de adrenaline door je lichaam spoot. Dit was echt groots om mee te maken en die 42 kilometer: laat maar komen. Onder de dreunen van We are the Champions, verlieten wij het stadion. Of ik mij na 42 kilometer nog een kampioen voelde moest ik nog maar afwachten. Het was in ieder geval wel indrukwekkend.

Els stond op diverse punten langs het parcours en de grote meester zelf stond op het 25 kilometer punt te wachten voor de begeleiding tot het einde. Dit was best gezellig, het lopen ging voorbeeldig en de 30 kilometer was snel en zonder al te veel moeite bereikt. Ik had het idee nog wel 100 kilometer te kunnen lopen en moest er nog maar twaalf. Dat scheelt dan dus 88 kilometer ,hetgeen als een opsteker werd ervaren.

Een dusdanige opsteker dat het tempo opgevoerd werd, maar al heel rap werd ik teruggefloten door Mark. Terug naar je oude tempo, dit gaat te snel  en het zwaarste komt nog. Nou viel dat wel mee dacht ik, maar ik had geen rekening gehouden met wegwerkers die het Vondelpark tijdens mijn eerste passage en de tweede, stiekem twee  keer zo lang hadden gemaakt. Daar kwam dus geen einde aan en dan dat gemene bultje bij het uitgaan van het park…. Gelukkig niet versneld en het dieseltje deed het nog steeds prima, de beentjes iets  minder.

De laatste kilometers verliepen volgens plan en de binnenkomst is ook wel uniek te noemen.

Keurig afgeleverd in het eerste stuk door Els en de constante begeleiding door Mark in het laatste gedeelte. Op de video van de organisatie zie je duidelijk in beeld, tijdens de passage door het Vondelpark, Mark op zijn fiets aan de buitenkant van het hek ik aan de andere kant er strak naast.

Zo hebben wij ook het grootste gedeelte afgelegd met enkel een hek ertussen.

Al met al de trainingen zeer waard geweest en wat vooral een opsteker was: toch wel zonder veel moeite de tocht volbracht. Geen mannen met hamers gezien en ook nog de beoogde richttijd gehaald. Wat wil een mens nog meer ? Geen marathon, daar kan een kruis door. Op naar de volgende uitdaging. Het kanaal overzwemmen of zoiets. Zou Mark daar ook een schema voor hebben?

Nu weer lekker lopen met de club. De trimlopen staan voor de deur. Het volgende echte doel wordt de 10 kilometer in 47 minuten lopen en de 21 kilometer in 1.45 uur. Daar heeft Mark vast wel schema’s voor…..

Met sportgroeten,

Jacob Meijers.