Verslag Slachte Marathon door Henk Berkelaar

 

Mear as 42 kilometer drave en kuierje troch de kulturele etalaazje fan Fryslân.

 

Sneon, 16 juny 2012

 

En toen was het zo ver:

‘16 juni 2012, wat een prachtige dag. Een dag waarop de Slachtedyk in de etalage stond. De etalage van Fryslân, van Nederland, van de wereld. De Slachtedyk was een bewegend podium en tribune tegelijk. Een hoofdrol op podium én tribune was er voor de deelnemers, de Slachtedorpen, de vrijwilligers, de artiesten, kunstenaars, sponsors en bezoekers.’

Met deze teksten verkoopt Friesland zich om wereldberoemd te worden, maar dan vooral wereldberoemd in Friesland zelf. Want hoe leuk, interessant, ludiek en gezellig de Friese folklore ook mag zijn, onvermijdelijk komen er ook speelse momenten voorbij, waarbij de Randstedeling de wenkbrauwen fronst en losraakt van de goede bedoelingen van de Noorderlingen.

Bijvoorbeeld als de deelnemers aan de Slachtemarathon zich op tijd, dat wil zeggen:  ’s morgens vroeg nog ruim voor half zeven, al hebben verzameld in Raerd, niet ver van Sneek, om vandaar te worden weggeschoten voor wat de Nederlandse variant zal worden van De Hel van het Noorden, te weten de marathon die vrijwel geheel voert over de Slachtedyk in Friesland. En als iedereen om half zeven klaar staat, wordt er omgeroepen dat we toch maar vijf minuten later zullen vertrekken, want er komt nog een bus met deelnemers aan…… Tja, soms zit het,  …  Nee, laat maar. En dan begint het ook nog te regenen!!

Na die vijf minuten roept dezelfde stem om dat we nog maar eens vijf minuten moeten wachten. En evenzo vrolijk komt de stem er na anderhalve minuut op terug. We zijn blijkbaar compleet en dan gaat het snel.

Een knal en het klinkt “It giet oan!!”.

Deze enkele Friese woorden zijn bij vrijwel alle Nederlanders aardig blijven plakken in het geheugen en dus zetten de lopers zich in beweging: Raerd loopt letterlijk leeg!

Ook weer niet helemaal, want onze Evelien vangt weer een merkwaardige boodschap op van de omroeper. Ditmaal meldt hij dat er nu opeens een hond is zonder baasje. Nou ja, lekker belangrijk, normaal zie je waarschijnlijk (figuurlijk) geen hond in Raerd, men zou hier dus heel blij mee moeten zijn, toch?

Ondanks de regen hebben de streekbewoners hun stinkende best gedaan om van de route iets speciaals te maken. Typisch Friese kunstwerken (art de pays), vlaggen aan wilgentenen, grote verzamelingen van bonte ballonnen, het is er allemaal en nog veel meer. Na enkele kilometers moet de spoorlijn worden gepasseerd, maar, je zult dat natuurlijk altijd zien: Er komt net een trein aan!!

Ook dat kan gebeuren. ‘Onze’ snelle jongens, Mark en Jan, zullen wel moeten wachten (en balen!) vrees ik, maar voor mij is de trein net op tijd weer voorbij.

En verder gaat het weer. Met regen die soms lijkt op te houden en vervolgens met nog meer wind en nog druileriger neervalt.

Dan moeten we opeens links van de weg af en verder door het gras. En als dat gras van lieverlede steeds minder wordt en je loopt te glibberen en glijden in de klei, komen er gedachten op aan die fietsklassieker in het voorjaar in Noord Frankrijk.

Maar zo erg zal het hier toch niet gaan worden? Nee, zo erg niet, maar af en toe is er ontegenzeggelijk gelijkenis en wel in meerdere opzichten: Deze grasstrook is bijvoorbeeld niet meteen de laatste, nee, er komen er nog meer. En op de ergste is er vrijwel geen gras, alleen maar sporen in de modderklei, waarin je voeten bij elke stap dreigen weg te glijden. Als je rechts loopt, lijkt het spoor links beter en andersom en dus zie je menigeen die zijn of haar geluk in het andere spoor gaat beproeven. Succes is daarbij niet verzekerd, sterker nog, ik zie bij dit zwalken iemand helemaal onderuitgaan in de spekgladde klei. Voor degenen die zoals dat heet ’niet meer zo lekker in de wedstrijd zitten’, zijn dit toch wel de plekken om de pijp aan Maarten te geven. Maar juist op deze plekken kan niemand je komen ophalen. Bovendien, je hebt nu de kans om eens een marathon te lopen die je echt uitdaagt.

En je denkt ook aan de warme douche als het straks allemaal achter de rug is.

Nee, opgeven, NO WAY!!  Dat doe je niet als je geen been hebt gebroken. Bovendien, van horen zeggen kennen we één geval, nee, geen gevallen vrouw, maar wel één die de Slachte met een botbreuk trotseerde ….…

En tussen de lastige stukken door zijn er weer de Friese dorpjes waar de mensen hun eigen Mariekes, Maaikes en Afkes, hun Tjeerds, Oeges en Jelles toejuichen.

En met hetzelfde enthousiasme supporten ze ook al die andere lopers.

Het ultieme Friese compliment: ‘Niet slecht!!’. Steek maar in je zak …

Bij vrijwel ieder dorp of gehucht zijn er muziekkorpsen die hun uiterste best doen, nota bene in regen en wind, om de stemming er in te houden.

Als de ergste beproevingen voorbij zijn, duikt er voor ons een heel hoge en ook steile brug op, die de Slachtedyk vóór en voorbij de snelweg met elkaar verbindt.

Voor velen is dit net iets te heftig. Met pijnlijke benen worstelen ze zich omhoog en met misschien nog wel meer pijn moeten ze dan weer naar beneden. Hulpvaardige handen remmen desgewenst af als de lichaamscontrole tekortschiet.

Eindelijk, daar in de verte, daar moet de finish zijn!

Houd nu je tempo vast, nog even en je bent er. Daar verschijnt een groot finishdoek met de ‘Friese’ tekst  THE END. Op volle kracht wordt er doorgetrokken, maar eenmaal onder het doek door, blijkt dat het 42 km. punt te zijn.

We moeten alsnog 200 meter doortrekken, maar dan is het ook echt klaar.

En daar, in een nat en glad en modderig decor, daar kunnen we onze kleding weer ophalen. En de beloning, een origineel aandenken aan deze gedenkwaardige editie van de Slachte.

En daar staan ook onze supporters. Onze eigen Evelien, die ons ook onderweg op meerdere plaatsen heeft gevolgd en aangemoedigd, maar ook Eva die met vriendin naar het hoge noorden is afgereisd, evenals de partners en/of families van Dick, van Rob en van Liz. De verhalen komen los, en er is heel wat te vertellen. Ook het gastenboek van de Slachte geeft een kleurrijk beeld van wat er allemaal is gebeurd op deze regenachtige, maar uiteindelijk met zon bekroonde marathondag.

Na vijf en een half uur hebben 1308 deelnemers deze tocht volbracht.

Tenslotte een kleine greep uit het gastenboek:

‘Voor mij persoonlijk was het de 2e keer hardlopen na 2000. Dit was niet te vergelijken, het was een barre tocht voor mij en sommige anderen, maar wel weer een van de mooieren!!!! Veel aardappelen en broccoli op het eind, dat is wat ik me van het laatste stukje herinner’

‘De drek in de nek en bijna op de bek, maar zeer de moeite waard.
The End had mijns inziens wel een Friese tekst mogen zijn, dat klinkt wat mooier en harder.’

‘We hebben genoten van de kunstprojecten en -voorstellingen
alleen het stuk bij Boazum was vreselijk echte Friese klei.’

‘At it net rint sa as it mat, dan mat it mar sa as it rint!! It wie super!’

 

Henk Berkelaar