Verslag Boston Henk Berkelaar

Boston Marathon 2011

‘NOT JUST A RACE’ kopt The Patriot Ledger, krant van South Shore sinds 1837 op maandag 18 april.

En de man over wie het krantenartikel gaat, stemt zijn race niet alleen af op een persoonlijk resultaat, maar ook op een te bereiken bedrag voor het goede doel. Zoals veel Amerikanen doen overigens.

Boston is in meer opzichten een bijzondere marathon. Na de opmerkelijke prestatie van de winnaar dit jaar, Geoffrey Mutai, een nieuw wereldrecord, is het ook opvallend dat er in de publieke opinie een ‘downrate’ plaatsvindt omdat het parcours per saldo 140 meter daalt en omdat het een race is van A naar B, eigenlijk van H(opkinton) naar B(oston), waar toevallig ook de wind nog vlak voor race day 180 graden draaide en daarmee een ruggesteun werd voor de deelnemers.

Regels zijn regels, ze zijn internationaal geaccepteerd en dus zal iedereen zich erbij neer moeten leggen. Maar wie Boston gelopen heeft, zal niet zeggen dat het een makkie is.

Race Day!!

Om vijf uur gaat de wekker en ik sta vlot naast m’n bed. Was al een half uur wakker. Spanning, ja, maar waarom eigenlijk?? Stil, dochterlief Marije slaapt nog wel even door. Gauw eten, mijn speciale brood klaargemaakt en op naar de hotellounge waar al een hele horde lopers nerveus rondloopt. Ons hotel in Quincy (zo’n 20 km buiten Boston) heeft voor de lopers enkele shuttle bussen geregeld, die ons om zes uur onder escorte van een politiewagen met zwaailichten en veel tamtam naar Boston Common, een groot park in het centrum van Boston, brengen. Daar een drukte van belang! En het is er erg winderig en koud, maar de wind komt vandaag wel precies van de andere kant en er is ook een behoorlijke temperatuurstijging beloofd. Duizenden lopers, allen zeulend met de groene ‘goody bags’ van Adidas, worden ingeladen in de bekende Amerikaanse gele schoolbussen voor de reis naar Hopkinton, 42 km westelijk van Boston. Voor deze operatie staat er een onafzienbare rij bussen klaar, die zich als één lang geel lint op weg begeven naar Hopkinton State Park, waar zich het Athletes’ Village bevindt. Naast mij zit een lange slanke dame die alvorens in te stappen afscheid neemt van haar partner. Ze blijkt te komen uit de staat Washington (niet DC!) en heeft dus het hele Amerikaanse continent moeten oversteken om hier aan de start te staan. Tegen acht uur komen we aan in Hopkinton en zoek ik gezelschap van Nederlandstaligen, maar die zijn er niet zo veel. Dan vind ik een vijftal Belgen uit de omgeving van Antwerpen en sluit mij voor even bij hen aan. De ruim twee uur wachten besteed ik aan eten, drinken en uitrusten op de natte, drassige ondergrond, waarbij mijn meegebrachte vuilniszakken erg goed van pas komen. Ondertussen vindt de start plaats van eerst de elite vrouwen even na half tien, dan om tien uur de elite mannen plus Wave 1.

Ik zit in Wave 2 en ga na het obligate WC-bezoek plus de tijgerbalsembehandeling (Theootje!!) op weg naar mijn startvak, een wandeling van ruim een kilometer. Het is nog steeds behoorlijk koud en ik heb ernstige twijfels over mijn keuze om in een short tight te lopen. Wel heb ik een oud trainingsjasje aan dat ik kan weggooien zodra dat naar mijn gevoel kan. Als je in het zonnetje staat en uit de wind voelt het prettig, maar elke windvlaag voelt nog steeds erg koud aan.

Dan is het 10:20 uur en Wave 2 zet zich in beweging. Aangezien ik in startvak 8 zit, duurt het nog wel even voordat ik wandelend de startstreep bereik, maar dan mogen we ‘los’!

De start is heel bedrieglijk, want er wordt al snel behoorlijk gedaald. Het is moeilijk om dan niet te snel te gaan en als ik na 2 mijl mijn horloge check, blijk ik onder mijn ondergrens te zitten. Het moet dus nog voorzichtiger. Wel prettig eigenlijk, want ik ben hier ook voor mijn plezier. Om je heen kijken levert in marathons altijd wel leuke ervaringen op. Zo ook hier. Op zeker moment hoor ik rauwe kreten en uit het publiek klinkt het ‘oh my God, oh, that is Cave Man!’. Omkijkend zie ik een atletische Tarzanfiguur met heel woeste lange haren, slechts ‘gekleed’ in een soort schaamlapje en lopend op blote voeten! Om indruk te maken stoot de man voortdurend primitieve geluiden uit en het publiek reageert daar heel heftig op. Ook lopers reageren: ‘This guy is insane!’ zegt een medeloper. Maar Cave Man heeft het blijkbaar wel erg naar z’n zin, getuige zijn brede grijns en zijn niet aflatende grommen.

Als je aan de kant van de weg loopt, zijn er overal kinderen en ook wel ouderen die een high five met je willen maken. Mijn naam staat op mijn shirt en ik hoor ze steeds roepen ‘Henk, fine job!! Looking good!! Awsome!’ en ik vraag mij af of het er echt zo goed uitziet. Geniet er maar van en lekker doorlopen en ook blijven drinken is het devies. Op zeker moment komt de lange slanke dame uit de bus mij voorbij lopen. Ze herkent mij en gaat dan door in een fraaie atletische stijl. Ik schat haar een maatje te groot voor mij om bij te houden.

Op een dorpspleintje staat een Elvis lookalike zijn showtje te maken, dit is echt Amerika waar de herinnering aan de King uit Memphis nog altijd levend wordt gehouden. Are you lonesome tonight? Voor het halve marathonpunt is er nog een speciaaltje. Daar is een ‘Kissing area’ van ongeveer een kilometer ingericht en die blijkt behoorlijk bezet te zijn door meisjes, vrouwen en ook door mannen. Ze zijn uitgerust met bordjes voorzien van opmerkelijke teksten: ‘You may kiss me, I’m an adult!’, ‘Please kiss me’, ‘I’m Mary, mom says you may kiss me!’ etc. En al wekken lang niet alle dames de kuslust op, hun enthousiasme is wel heel aanstekelijk.

Hoop ondertussen wel dat ik Marije op de afgesproken plaatsen zal weten te vinden in de immense massa supporters die overal langs de weg staan. De eerste plaats bevindt zich op ongeveer 17 mijl, ofwel 27 km. Er is dan net een pittige klim verwerkt en er staan heel veel mensen langs de weg. Ik kijk goed om mij heen, maar geen Marije. Cave Man is nog steeds in de buurt en loopt dus ondanks zijn strapatsen gelijk met mij op. Dan hoor ik opeens een schreeuw: ‘Pappaaaa, je gaat goed!!’ en daar holt ze al met me mee, geeft me een flesje water en maakt een foto, waar ook Cave Man achteraf op blijkt te staan. Fantastisch, zo’n moment!!

henk1

Maar nu begint het pas echt, nu komen de moeilijkste klimmen. De laatste is veruit de moeilijkste. Hij heet niet voor niets Heartbreak Hill. Het is een ‘buitencategorie’ kuitenbijter die begint als vals plat en steeds steiler wordt. Eerst 15 meter klimmen, dan een stukje vlak en dan nog eens 30 meter omhoog. Met al 32 km in de benen voelt dit niet heel aangenaam. Op de weg zijn meerdere gebroken harten getekend. Over de weg gaan mensen wier harten het ook allemaal moeilijk hebben. Er loopt ook een man in brandweerpak mee, compleet met helm en van die lompe schoenen. Het zweet heeft grote witte strepen op zijn gezicht achtergelaten, maar hij gaat stug door. Heel knap! Ik weet mijn hartslag ternauwernood binnen de gestelde limiet te houden en blijf toch nog in draf, terwijl ik velen om mij heen zie wandelen.

‘Henk, awsome! Doing great, looking good!!’ roept het publiek. Jaja, ze moesten eens weten hoe kapot ik ben. Maar eenmaal voorbij dit lastige punt resteert er een voornamelijk dalend parcours en al gauw komt de sky line van Boston in beeld.

Zoals verwacht is het Marije niet meer gelukt op een andere plaats aan het parcours te komen.

Opnieuw komt de lange dame uit de bus in beeld, maar nu ben ik de man in bonus. Haar licht is duidelijk aan het doven. Een oplettende Hollandse supporter leidt uit de oranje kleur van mijn shirt af dat ook ik Hollander ben en roept mij iets na als: ‘Hup Nederland, ziet er nog goed uit!’  Altijd inspirerend, zulke acties!

Dan zit je in de stad en voor mijn gevoel ben ik behoorlijk leeg. Denk ook steeds dat ik ver achtergeraakt ben op mijn schema, hoewel het tempo er nog wel steeds goed in zit.

Daar is het bord 1 Mile to go. Even rekenen, voorzover er nog energie over is om mijn hoofd te laten werken. Klopt dit wel? Ik heb nog steeds een voordelige marge ten opzichte van mijn toch al tamelijk ambitieuze schema, dit kan toch niet waar zijn??

Die laatste mijl krijg ik vleugels. In de vermoeidheid en de hectiek heb ik na Heartbreak Hill niet meer goed gezien hoe ik er eigenlijk voor stond, maar nu zit ik heel dicht tegen mijn PR.

Alleen is de laatste kilometer te weinig om daar nog onder te kunnen duiken.

Als ik tenslotte de finishlijn haal, kijk ik opnieuw op mijn horloge. Drie uur en ruim 36 minuten! Van de maximale voorsprong van 3,5 minuut op mijn schema heb ik er twee overgehouden. Dan weet ik één ding zeker: Dit is echt ‘a good job done’.

Hiermee kan ik bij de BRC thuiskomen.

Met dank aan:  

Mark Hilberts – Trainingsschema’s, peptalks, praatpaal

Steven Voorn - Masseur met gevoel, massagepraktijk Feel

Eva v.d. Bovenkamp -Verzorging tijdens de lange duurlooptrainingen

Jane Morganti – Special arrangements

BRC-Parijs-groep – Special training events & support

BRC Hilversum,branche – Special support

BRC HQ Nederhorst – Alle supporters uit de diverse loopgroepen

AA-Roadrunners (ABN AMRO) – Special advice & info

Alle nog niet genoemde vrienden en familie Alle gegeven mentale steun en meeleven

Last but not least:

Mijn thuisfront  - Veel geduld en goede zorg

Marije Berkelaar – Support on the spot, hulp en toeverlaat tijdens onze reis en ons verblijf in Boston

henk2