Verslag New York Marathon

New York marathon finishers

New York marathon finishers

The Marathon van New York City door de Bergse Runners

IMAGINE four old guys from Nederhorst den Berg want to go to New York. For the fun and for running the marathon. Both goals where achieved. They ran through  all five boroughs of New York City and six big bridges. They had an unforgettable experience.
v.l.n.r.
Gert-Jan Snoek 3.53; Gerard Miltenburg 3.22 Rin van de Molen 4.35 Ed van Deelen 4.07

De marathon van New York  (door Gerard Miltenburg)

De laatste paar jaar probeer ik met loopmaatjes Ed, Gert-Jan en Rin, buitenlandse marathon`s  te lopen. Na Edinburough en Rome liep ik vorig jaar net voor de marathon van Berlijn een achillespees scheur op (tijdens Beachvolleybal) Met pijn in mijn hart moest ik deze prachtige marathon, waar zo veel Bergse runners liepen afzeggen. Na veel rust en fietsen begon de voorbereiding voor een nieuw avontuur: de marathon van New York City. De voorbereiding was niet echt optimaal, ik kon maar twee keer in de week trainen omdat mijn pees anders teveel ging opspelen. Toch kon ik de laatste weken een paar lange LSD trainingen doen van meer dan 30 kilometer en dat gaf vertrouwen. Woensdag kwamen we aan in New York en maakte we zware trainingsdagen door eindeloos te genieten van deze stad met zijn vriendelijke, beleefde bevolking. Mijn maatjes die allemaal al eerder in New York geweest waren lieten de mooiste plekjes zien, waaronder een boottocht op the New York Bay, the Frick Collection en een prachtige musical op Broadway, etc.
Uiteindelijk was het zondag de dag van voor de marathon. `s Morgens om 4.30 uur opstaan want om 5.30 uur moesten we in de bus zitten omdat de Verrazano-Narrows Brigde heel vroeg afgesloten wordt voor alle verkeer. We moesten nog uren wachten voor de start en zaten helaas in verschillende startvakken. Gelukkig kwam de zon op, maar de temperatuur zou niet boven de 10 graden Celsius uitkomen en met veel wind. We hadden zoveel mogelijk oude kleren meegenomen die we net voor de start konden weggooien.
Eindelijk kwam de start. Een keiharde knal en telkens met 15.000 man tegelijkertijd over de Verrazano-Narrows Bridge heen, de grootste hangbrug van de wereld, waarbij je meer dan een mijl omhoog moet klimmen. Ik kreeg de rillingen van de koude, maar ook zeker van de sensatie om z`n duizenden zo`n brug op te klimmen. Na 2 mijl was ik aan het einde van de brug en stond mijn stopwatch op 14 minuten; ik realiseerde mij dat ik veel te hard liep, want ik had er minstens 16 minuten over moeten doen. De bekende `beginnersfout` om te hard van start te gaan. Dan maar op mijn polsbandje kijken waar de verdere tussentijden opstonden om mezelf te coachen naar 3.30 uur. Met mijn (lees)bril op stonden alle tijden goed leesbaar erop, maar tijdens hardlopen heb ik nooit geen bril op dus ik zag geen cijfer staan. Dan maar lekker lopen in mijn ritme. Het leek wel of de hele weg geen vlak stuk asfalt had, telkens was het klimmen of dalen. Het publiek echter juichten en schreeuwden je  iedere heuvel over. Het was echt niet normaal, er schenen meer dan 2 miljoen mensen aan de kant te staan en die Amerikanen zijn echt niet op hun mondje gevallen. Het aantal muziekbands wat langs de weg stond was niet te tellen en het lopen op muziek is iets wat ik heerlijk vind! Na het 10 kilometer punt stond de tijd op 45 minuten. Ik was de helderheid van geest kwijt maar begreep wel dat dit te snel was. Ik probeerde zuiniger te lopen, maar de Salsa in het Gowanus-district en de geweldige trommels en Gospel Singers in de zwarte woonwijk Bedford-Stuyvesant bleven mijn tempo opjagen. Zelfs de orthodoxe joden in Williamsbrug – die er een sport van maken om in hun lange zwarte jassen net voor je over te steken – konden mijn tempo niet drukken.
Pas na 15 mijl op de Queenboro Bridge die halve mijl stijl omhoog klom begon ik als vanzelf rustiger te lopen of kwam het omdat op the First Avenue de weg 3 mijl vals plat omhoog ging. Omdat onze vrouwen daar aan de kant zouden staan in het oranje tuurde ik ook steeds in het publiek, waar ik in drie grote oranje velden ook Diana van Maup Bartmentloo zag staan. Uiteindelijk een vrolijk gegil van onze fans; ik wilde wel stoppen om ze te omhelzen, maar dan was ik bang dat ik niet meer op gang zou komen. Na de Willes Avenue Bridge en de Madison Avenue Bridge begon ik af te tellen voor de laatste 5 mile. Mijn bovenbenen deden zeer en ik wist dat ik er in Central Park nog een paar  klimmetjes genomen moesten worden. De dag voor de marathon hadden we nog even relaxed de laatste 3 mijl gelopen. Nu  echter leken die klimmetjes wel bergen! Mijn befaamde eindsprint liet ik deze keer maar achterwege, maar in plaats daarvan met mijn shirt en startnummer mooi gladgestreken kwam ik in 3.22.00 over de langverwachte finish.
Door vijf stadsdelen en over zes grote bruggen heen gelopen, kon ik genietend van de broodje warm vlees en een Coca Cola, mijn maatjes gaan zoeken.

Een onvergetelijke ervaring rijker!

Gerard Miltenburg